आई...

कधी कधी आईची एवढी आठवण येते नं की काही सुचतच नाही...आज मी तिची आठवण कागदावर उतरवायचा प्रयत्न केला आहे..

आई..रंग सारे
दुनियेतले
फ़िके झाले
तुझ्या नसण्याने

शब्द सारे
लेखणीतील
सुन्न झाले
तुझ्या नसण्याने

चांदणे डोकावले
नेत्र हे ओलावले...
भोवती सगळे स्तब्ध झाले
तुझ्या नसण्याने..

कुठेयस तु?
कुठे गेलीस तु?
आक्रोशही..मूक झाला..
तुझ्या नसण्याने..

असशील तेथे रहा जपुनी..
इथे आहे तुझे कुणी.. असे समजुनी..
क्षण हे...फ़क्त एक प्रमाण झाले
तुझ्या नसण्याने..

Comments

  1. खुप्पच मस्त.. छान :-)

    ReplyDelete
  2. धन्यवाद अनिकेत!!
    तुझे सगळे पोस्ट छान असतात...मी नियमित वाचक आहे...तुझ्या blog ची :)

    ReplyDelete
  3. सुंदर... खुपच सेंटिमेंट्ल आहे कविता. छान आहे.

    ReplyDelete
  4. ekach navetle savari!!!!!!!!1

    ReplyDelete
  5. sailing on the same boat...yup sweety..

    ReplyDelete
  6. dhanyavad......

    ReplyDelete
  7. भावना कवितेच्या रुपात खुप छान मांडल्या आहेत, ही कविता वाचली की, मन अगदी भरून येते... पुढे काय बोलावे यासाठी शब्द च नाहीत...

    ReplyDelete

Post a Comment

Popular posts from this blog

बाहुबली २

ऑर्गनायझेशन आणि पिंटरेस्ट

दाक्षिणात्य खाद्यसंस्कृती -दोसा