Monday, July 8, 2019

चेन्नईची खाद्ययात्रा - १

शुक्रवार संध्याकाळची वेळ, संपूर्ण आठवडा धावपळीत गेलेला, एका मीटिंग वरुन येतांना आता घरी जाऊन चहा करण्यापेक्षा संगीता मधे छानपैकी कॉफी घेऊ असा विचार करत मी आणि माझी बहिण संगीताजवळ येऊन ठेपलो.
चेन्नई मधे 10 वर्षे झालीत आणि अलवारपेट, आर ए पुरम मधे राहायला येऊन 2-3 वर्षे. चेन्नई मधे आल्यावर "अरे किती तो भात खायचा?" "कंटाळलो बुवा भाताला!" वगैरे दुषणं मी कधीच दिली नाहीत कारण माझ्या मते चेन्नई हे शाकाहारी लोकांसाठी अतिशय अनुकूल खाद्यसंस्कृती असलेलं शहर आहे. गरज असते ती ही संस्कृती समजून घेण्याची. जशी मी चेन्नईत आले तसे माझ्या सासऱ्यांनी मला मैलापुर मधल्या अतिशय प्रसिद्ध अश्या मेस मधे नेले. त्यांना भेटण्यासाठी आम्ही कर्पगंबाल मेस मधे गेलो, तेव्हाची जूनी मेस..जुने बसायचे बाकं, एम् एस अम्मांचे सुप्रभातम आणि अप्पांनी ऑर्डर केलेले पोंगल, वडा, सांबर अजूनही माझ्या लक्षात आहे. नंतर गरोदर असतांना कीरई अड़ै खायचे डोहाळे पण मी तिथेच जाऊन पुरवले.अर्थात कुठे गेल्यावर काय खायचे हा संस्कार माझ्यावर बऱ्यापैकी माझ्या नवऱ्यानी केला. चेन्नईमधे होटेलिंग हा प्रकार फक्तं पनीर आणि नान पुरता मर्यादित नाही. इथे 3 ते 4 प्रकारचे होटेल्स बघायला मिळतात.
1. टिफिन, मील्स हॉटेल्स
2. मेसेस ( शाकाहारी, मांसाहारी)
3. थीम हॉटेल्स
4. कैफेस
टिफिन, मील्स हॉटेल्स
- संगीता, सरवना भवन, अड्यार आनंद भवन, वसंता भवन हे तीन शाकाहारी टिफिन आणि मील्स साठी उत्तम आहेत. संगीता हॉटल चं जेवण आणि सर्विस मला त्यातल्या त्यात आवडते. घाईच्या वेळेस, खुप भुकेच्या वेळेस संगीता हॉटेल बेस्ट असते. आता सध्या टिफिन म्हणजे ब्रेकफास्ट साठी मला मुरुगन इडली हॉटेल पण आवडायला लागले आहे. सर्विस एकदम छान असते मुरुगन इडली वाल्यांची. विशेष म्हणजे या सगळ्या हॉटेल्स ची चेन संपूर्ण तमिल नाडु मधे पसरली आहे.
- काय काय खावे
- संगीता
- त्यावेळला काय गरम आणि ताजे आहे हे विचारुन मग ऑर्डर द्यावा. आर ए पुरम च्या संगीताचा नॉर्थ इंडियन मेनू छान असतो. चाट वगैरे पण मस्त. आप्पे, डोसा, अड़ै अवियल, उत्तपम, इडली इत्यादी नसेल खायचे तर छोले भटूरे एकदम छान असतात. पाव भाजी पण मस्त. आजकाल मंगलौर बन आणि एला अड़ै पण सर्व करतात असे ऐकून आहे. संगीतात जाऊन पनीर ऑर्डर करू नये. दुपारच्या जेवणकरता गेला असाल तर मील्स ( फुल किंवा मिनी) वेराइटी राईस पण छान असतो.
- वसंता भवन
- मैलापुर च्या साऊथ माडा स्ट्रीट वरचे वसंता भवन पण वरच्या सगळ्या आइटम्स साठी छान आहे. त्यातल्या त्यात वसंता भवन मील्स प्रसिद्ध आहेत. कॉफी तर उत्तमच.
- सरवना भवन
- ईस्ट माडा स्ट्रीट वर सरवना भवन आहे. मेनू तोच पण गरम काय आहे हे नक्की विचारुन घ्यावे. मला स्वतःला अशोक नगर सरवना भवन जरा बरे वाटते.
- अड्यार आनंद भवन चे मील्स माझे आवडते आहे. पोटभर आणि छान. संध्याकाळी पणियारम, अड़ै, दोसे, उरिद वडा, केलफुलाचे वडे वगैरे इथे एकदम मस्त मिळतात. ताम्बरम ला असलेले अड्यार आनंद भवन एकदम छान आहे. एकतर भरपूर जागा आहे बसायला आणि सर्विस छान. अड्यार चे पण छानच आहे. सकाळी टिफिन साठी एकदम मस्त.
- मुरुगन इडली
- एकदा हॉटेल ला जायचे असे ठरल्यावर मला नवरा म्हणाला चल मुरुगन इडली ला जाऊ, तेव्हा मला त्याचा एवढा राग आला की मुरुगन इडली म्हणजे नवीन जोडप्याने जायची जागा आहे काय? तेव्हापासून मागच्या वर्षापर्यंत ..I have despised मुरुगन इडली, पण काही दिवसांपूर्वी वेल्लोर ला जातांना अप्पांनी मुरुगन इडली ला गाडी थांबवली. To my surprise मला प्रचंड आवडले ते हॉटेल. पोडी इडली, पोडी डोसा आणि तऱ्हेतऱ्हेच्या chutnya.. खूपच छान जेवण आणि सर्विस.
मील्स म्हणजे काय?
संपूर्ण जेवण
गरमा गरम भात आणि
सांबर, रसम, कूटू, पोरियल, कोळंब, मोर कोळंब, दही, पापड, एक गोड. त्यात पोळी पण असते.
मिनी मील्स म्हणजे काय?
वेराइटी राईस ( सांबर राइस, पुलिओगरे, लेमन राईस, दही भात,एक गोड)
भात थोडा कमी खावा, पण ह्या इतक्या भाज्या असतात त्या भरपूर खाव्या..फुल मील्स म्हणजे पोटभरीचा प्रोग्राम. 175-200 रुपयामधे पोटभर आणि छान जेवण असते.
मेसेस
- आंध्र मेस, मदुरै कुमार मेस, करपगंबाल मेस, विश्वनाथन मेस, वलाल्लार मेस अश्या ठिकाणी केळीच्या पानावरचे जेवण असते, ते वाट्यांमधे नं देता वाढल्या जाते. म्हणून मला अतिप्रिय आहे. खाण्याची वेळ दुपारी 12.00 ते 3.00
थीम हॉटेल्स
- मोठ्या स्टार हॉटेल्स मधे असलेले रेस्टॉरेंट्स थीम्ड असतात
- आय टी सी ग्रैंड चोला चे मद्रास पैविलियन खुप फेमस आहे.
- क्राउन प्लाजा मधले दक्षिण पण खुप छान आहे.
- सवेरा हॉटेल मधले मालगुडी पण मला खुप आवडते. एकदम हलके पण छान तमिळ जेवण.
- वुडलैंड्स मधले वृन्दावनम.. आणि असे बरेच.
- अमड़ावाडी - गुजराती जेवण एकदम फर्स्ट क्लास..
चेन्नई च्या संस्कृती वर फ्रेंच लोकांचा पगडा आहे. इराणी, मिडल ईस्ट च्या लोकांचा पण बराच प्रभाव दिसून येतो म्हणून इथे बुहारी सारखे हॉटेल खुप चालू शकते. ईरानी चहा, बन मस्का आणि तत्सम पदार्थ खायचे असल्यास बुहारी इज बेस्ट. चिकन 65 चा शोध चेन्नई च्या बुहारी हॉटेल नी लावला आहे.
मालाबार बरोटा खायचा असेल तर बुहारी, पाम शोर नाहीतर सॅमको हॉटेल्स लाच जायला हवे.
कॅफेस एंड बिस्ट्रो:
खुपच रोमॅंटिक जागा, सुंदर इंटीरियर आणि वेल प्लेस्ड अश्या कॅफेस चेन्नईत जागोजागी पहायला मिळतात. चामिएर्स, The English Tea Room, अमेथीस्ट , लॉयड्स टी रूम, पम्पकिन टेल्स, सोल गार्डन, अश्विता बिस्ट्रो अशी अनेक सुंदर ठिकाणं आहेत. इथे गेलात तर खुप गप्पा आणि कॉफ़ी चहा ची तलब सोबत घेऊन जावी.
थोडक्यात काय तर शोधला तर देवही सापडतो, चेन्नई मधे अश्या अनेक जागा आहेत जिथे छान पोटाला हलके, स्वस्तं आणि मस्त जेवण मिळते..नवीन येणाऱ्यांनी फक्तं सोबत खूप सकारात्मक दृष्टिकोण आणावा..चेन्नई आपलेसे वाटेल..
मालगुडी हॉटेल ची थाळी 

Thursday, June 6, 2019

सैलाब



१९९६ चा काळ होता तो. एकच टीव्ही चॅनेल तेव्हा तुफान प्रसिद्ध होतं ते म्हणजे झी टीव्ही. 

बऱ्याच मालिका हिट पण होत्या. माझ्या टीव्ही प्रेमाची सुरुवात झाली शांती या मालिकेने, स्वाभिमान आणि मग एखाद वर्षाने देख भाई देख. या मालिकांनी डेली सोप चं दुकान उघडलं होतं. मग झी वर तारा, बनेगी अपनी बात, हम पांच, आणि असे अनेक धारावाहिक सुरु झाले. वेळ पण लागोपाठ असायची, संध्याकाळी अभ्यास करून झाला की बस सुरु व्हायचे हे कार्यक्रम. थोडे मोठे झाल्यावर एक खूप साधी मालीका सुरु झाली सैलाब नावाची. रेणुका शहाणे, सचिन खेडेकर, प्राजक्ती देशमुख हे प्रमुख कलाकार, रोहिणी हट्टंगडी, निनाद कामत आणि बाकीचेही दर्जेदार कलाकार यात होते. साधी स्टोरी पण सगळ्यांचा अभिनय मात्र लाजवाब. प्रत्येक एपिसोड असा वाटायचा की अगदी बाजूलाच घडतंय सगळं. 

शिवानी आणि रोहित चं एकमेकांवरचे प्रेम, त्याला होणारा विरोध आणि पर्यायाने शिवानी चे लग्न अविनाश ( महेश ठाकूर) सोबत असा साधा प्लॉट होता. पण घेतलेली सेटिंग, प्रत्येक एपिसोड चे डायलॉग म्हणजे एकदम दिल खल्लास. 
रेणुका शहाणे, शिवानी च्या भूमिकेत छान वाटली पण सगळ्यात भावली ती प्राजक्ती देशमुख गायत्री च्या भूमिकेत. एके काळी शिवानीची असणारी घनिष्ट मैत्रीण गायत्रीचे रोहित सोबत लग्न होते. आणि सगळेच बदलते. रोहित आणि शिवानी काही वर्षांनी भेटतात आणि त्यांच्यात असलेला दुरावा त्यांच्यात एक ओढ निर्माण करतो. 

त्या ओढीने त्यांचे एकमेकांना भेटणे सुरु होते, हळूहळू ते एकमेकांना पुन्हा उलगडतात आणि त्यांच्या लक्षात येतं की आता ते एकमेकांच्या आयुष्यात रेलेव्हन्ट नाहीयेत. पण ते उलगडेपर्यंत चा प्रवास फार छान दाखवला आहे. आणि सगळ्या एपिसोड्स ला असलेली जगजीत सिंग च्या गझल्स ची साथ. 

सैलाब मधले काही सीन्स म्हणजे 
गायत्रीचे रोहित ला म्हणणे की "पता है रोहित, जो इन्सान एक दुसरे से प्यार करते है वो एक जैसा नही होता. एक इन्सान ज्यादा प्यार करता है और एक कम".  हा खूपच एपिक सीन आहे. एकदम लक्षात राहण्यासारखा. फारसा मेकअप नाही की खूप नेपथ्य नाही. दोघेही त्यांच्या घराच्या खिडकीत बसलेले दाखवले आहेत आणि परस्पर असा संवाद. आजकाल इतके शांत संवाद ऐकायला सुध्दा मिळत नाहीत असे मला वाटते. 

शिवानीचे रोहित ला म्हणणे " जब सामने से तूफ़ान आता हुआ दिख रहा हो तो कश्ती का रुख़ बदलना ही समझदारी है!" हा प्रसंग म्हणजे ह्या मालिकेचा माईलस्टोन असे म्हणता येईल. इथूनच रोहितच्या आयुष्यामध्ये खूप बदल घडून येतात. ज्या दिवशी शिवानी चे लग्न होते त्याच दिवशी त्याच्या वडिलांच्या निधनाची बातमी त्याला कळते,आणि एकाच दिवशी दोन लोक त्याच्या आयुष्यातून जातात. हे पुन्हा कधीतरी आठवताना रोहित म्हणतो " किसी इन्सान का जिंदगी से चले जाना ये अपने आप में एक बहोत बड़ी घटना है." 

रोहित परत मुंबईत आल्यावर त्याच्याकडे काम नसते, तो आजारी असतांना गायत्री त्याची आर्थिक मदत करते, आणि म्हणते "इंसानियत के नाते मैंने जो भी कुछ किया वो कोई भी करता". पण हळूहळू रोहित ला गायत्री हवीहवीशी वाटायला लागते. शिवानी नसल्यामुळे असे होतेय की खरंच रोहित चे गायत्री वर प्रेम आहे ह्या द्वंद्वात प्रेक्षक असतांनाच गायत्री घरच्यांशी भांडून रोहित शी लग्न करते.. आणि मग सुरु होतो रोहितचा यशस्वी प्रवास. जेव्हा रोहित ला बेस्ट डायरेक्टर चा अवार्ड मिळतो तेव्हा  आधीच तयार केलेलं नोट ऑफ थँक्स  म्हणतांना आवर्जून तो आवर्जून सांगतो की "आज मैं जो कुछ भी हु वो मेरी बीवी गायत्री के वजह से, जिसने मेरा कदम कदम पर साथ दिया" हे टीवी वर पाहून शिवानी ला वाईट वाटते आणि पश्चातापही होतो. पण वेळ निघून गेली असते. 

रोहित च्या  एक्स्ट्रा marital अफेयर ची खबर गायत्री ला लागताच तिचे एबॉर्शन होते आणि रोहित साठी गायत्री ने मोठ्या मेहनतीने आणि प्रेमाने बांधलेले घर कोसळायला लागते. त्यांच्यातला तणाव सचिन खेडेकर आणि प्राजक्ती देशमुख नी खूप छान दाखवला आहे. गायत्रीच्या घरी बाळ येणार हे ऐकल्यावर शिवानी थोडी डिस्टर्ब होते. ती म्हणतेही" इन सब चीजोंमे मैं अपना घर कभी बना ही नहीं पायी" पण लवकरच अविनाश ला शिवानी आणि रोहित च्या भेटींबद्दल कळते. हळूहळू हा तिढा सुटतो पण एक सैलाब येऊन गेल्यावर. 

अपनी मंजिल से कहां अपने सफर के हम है... 
रुख़ हवाओंका जिधर का है उधर के हम हैं | 

जगजीत सिंह आणि निदा फ़ाज़ली हे समीकरण एकदम फेमस झालं त्या काळात. 

बेनाम सा ये दर्द ठहर क्यों नहीं जाता 
जो बीत गया वो गुजर क्यों नहीं जाता 

वो एक ही चेहरा तो नहीं सारे जहाँ में
जो दूर है वो दिल से उतर क्यों नहीं जाता

जो बीत गया वो गुज़र क्यों नहीं जाता 

ही अजुन एक जगजीत सिंह ची ग़ज़ल आहे निदा फ़ाज़ली के शब्दों में.

९० एपिसोडस आणि सगळे एपिसोड्स एकदम Subtle.. खूप ड्रामा नाही.. 

माझ्या ब्लॉग ला या महिन्यात १० वर्षे पूर्ण होतायत त्याकरता माझ्या अतिशय आवडत्या  मालिकेची पोस्ट. :) 





Tuesday, June 4, 2019

नवाबाचे शहर आणि हैदराबाद

आपलीकडे सुट्टीच्या दिवसात मामाच्या गावाला जायचा प्रघात आहे, आता उद्या शाळा सुरु होतेय तेव्हा सुट्टीत काय काय केले हा प्रश्न सालाबादाप्रमाणे विचारला जाईलच म्हणून ही छोटी निबंधवजा पोस्ट :) 
यावेळी मामाच्या गावाला तर आम्ही गेलोच पण त्याहीपेक्षा exciting अश्या नवाबाच्या गावाला जायचा योग आला. कामानिमित्त हैदराबाद ला ६-७ महिने राहिले आहे, तेव्हा काही खूप प्रगत नव्हते शहर. एकच जागा होती पॅरॅडाईस. बावर्ची पण अगदी नवेच होते तेव्हा. आणि मी अगदी शहराबाहेर होते राहायला, त्यामुळे माझा शहराशी जास्त संबंध आलाच नाही. माझा पहिला जॉब असल्याने मला जास्त फटकता आले नाही तेव्हा. यावेळी मात्र हॉलिडे मूड मध्ये असल्याने बऱ्यापैकी फिरणे झाले. 

पहिला स्टॉप म्हणजे कामथ हॉटेल, आम्ही नामपल्ली रेल्वे स्टेशन ला उतरलो, सकाळची वेळ होती, ड्राइवर नी पिक अप केल्यावर, चहा प्यायला थांबलो कामथ ला, हॉटेल स्टेशन च्या अगदी जवळ आहे. चेन्नई च्या संगीता, सर्वना भवन ची सवय असलेलो आम्ही. चहा बोलावला, इडली, डोसा ऑर्डर केला. लगेच छानपैकी चहा, गरम इडल्या,परपु पोडी, गोडसर असा कानडी सांबार आणि दोन चटण्या आल्यापण टेबल वर. आमची दाक्षिणात्य मंडळी एकदम खुश झाली. सकाळचा चहा, कॉफी अश्या नाश्त्यासोबत घ्यायला काय मजा येते म्हणून सांगू. अशी सकाळ म्हणजे माझी खूप आवडती सकाळ आहे. ह्यासगळ्यासोबत संपूर्ण दिवस माझा असावा आणि हिंदू पेपर हाती असावा. अहाहा!!
कामथ चा ब्रेकफास्ट 


यावेळेला थोडे वेगळ्या ठिकाणी राहायचे ठरले. मी आजवर ताज ची हॉस्पिटॅलिटी अनुभवली नव्हती. फक्त ऐकून होते की हॉटेल्स खूप छान असतात. प्रॉपर्टीस मस्त असतात ताज च्या. आम्हाला शहराच्या मध्यवर्ती ठिकाणी राहायचे होते म्हणून ताज बंजारा ला उतरलो. शहराच्या मध्यभागी एवढी शांत आणि सुंदर जागा असेल असे मला वाटलेही नव्हते. विशेष म्हणजे हे हॉटेल थोडे उंचावर आहे रस्त्याच्या लेवल पासून. सतत समुद्रसपाटीला राहून असल्याने मला थोडेही उंच भाग आवडतात. चेन्नईला शहरात फार काही अनेकमजली इमारती नाहीयेत. सगळी हॉटेल्स पण फार फार तर ६ मजली. त्यामुळे शहरातच उंचावर असे हॉटेल ही थोडी नवलाई. आत जाताच चेकिन वगैरे आटपून तयार झालो, ब्रेकफास्ट तर झालाच होता. पण आम्ही कॉम्प्लिमेंटरी ब्रेकफास्ट मिस केला म्हणून हॉटेल कडून ४-५ चोकोलेट्स, पेस्ट्रीस आणि मूस चा एक प्रकार पाठवण्यात आला. So thoughtful...


दुसरा स्टॉप होता माडीनागुडा. माझ्या चुलत बहिणीकडे जायचे होते, जाता जाता हैदराबाद हे बरेच प्रगत शहर झाले असल्याचे सगळीकडे दिसले. मेट्रो ने सगळ्या शहराला जवळ आणले आहे. शहरात रस्त्याच्या दुतर्फा भली मोठी दुकाने आणि मॉल्स. विशेष म्हणजे या सगळ्या दुकानात गर्दी पण दिसत होती, आजकालच्या शॉपिंग अँप्स काळात लोक दुकानात जाऊन एवढे शॉपिंग करतात  याचे मला जरा कौतुक वाटले. प्रत्येक मेट्रो स्टेशन च्या exit जवळ एक मॉल हे प्रकरण काही माझ्या मध्यमवर्गी मनाला पटले नाही. चेन्नई शहर भारतातल्या हे चार प्रमुख शहरांपैकी एक आहे, पण अजूनही इथे एवढे मॉलीकरण झाले नाही हे नक्की. अजूनही जुनी दुकाने तशीच चालतात. त्यांना मेट्रो च्या बांधकामाच्या आड पडून टाकले नाही. यात समाधान मानावे की प्रगती नाही झाली म्हणून वाईट वाटावे या द्वंद्वात आम्ही ताईकडे पोचलो देखील. ताईकडे एकदम कडक बेत होता. पन्हं हे स्वागत पेय होते. त्यानंतर पनीर ची भाजी, भिंडी ची भाजी, कोहळ्याची कोशिंबीर, वरण, भात, ताक, आंब्याचा रस, गुलाबजाम आणि पाहुणे दाक्षिणात्य असल्याने दही भात. माझे तर भेटीनेच पोट भरले. बाकी दोघेही हैदराबाद मध्ये घरचे जेवण मिळाले त्यामुळे सुखावले. तिथून निघालो तर मध्ये भेटीगाठी घेत घेत ९.०० वाजले. दोघांनाही खूप भूक लागली होती. ताज ला रात्री पोचेपर्यंत रात्रीचे १०. ०० वाजून गेलेले. ताज ला दोन रेस्टॉरंट्स आहेत. कबाब ए बहार आणि वॉटरसाईड कॅफे. कबाब ए बहार चे सेटिंग तळ्याच्या अगदी जवळ आहे पण भर मे महिन्यात एवढे गरम होते की बाहेर बसण्याचा विचार करणे पण कठीण होते. रूमवर त्यांनी जेवण पाठवले पण आणि कबाब छानच होते. सगळं प्लॅटर मस्तं होतं. मेन कोर्स बिर्याणी पण एकदम लाजवाब. चेन्नई ला दम बिर्याणी अशी फार कमी मिळते, आमच्या दोन्ही बिर्याणी प्रेमींना हैद्राबादी दम बिर्याणी बद्दल विशेष प्रेम आहे. पॅरॅडाईस पेक्षा पण ही बिर्याणी खूप छान होती हे मात्र नक्की.
बिर्याणी आणि क्रीम ऑफ काहीतरी सूप 


दुसऱ्या दिवशी आम्ही नांदेड ला माझ्या दादाकडे जाणार होतो. सकाळी ब्रेकफास्ट पण बाहेरच केला. इथे मात्र प्रकर्षाने मला जाणवले ते म्हणजे शहराच्या बाहेर हायवे वर असणाऱ्या हॉटेल्स ची कमी. हैदराबाद पासून ३ तासावर पहिले हॉटेल लागले तिथेपण टॉयलेट ची सोय बरी नव्हती. हॉटेल चे नाव बहुदा मंत्रा. चहा च्या कप चा आकार एकदम नगण्य, चहा नं पिलेलाच बरा असे वाटून गेले. दुपारच्या टळटळत्या उन्हात नांदेडला पोचलो. वहिनी ने जेवणाची सगळी तयारी करून ठेवली होती. मराठवाडा स्टाईल वांग्याची दाण्याचा कूट टाकून रस्सा भाजी, कोशिंबीर, वरण, भात, दहीभात आणि गरम गरम पोळ्या, सोबत श्रीखंड असा बेत होता. नंतर केलेली मँगो मस्तानी तर मी आयुष्यात कधी विसरणार नाही. आपल्या आप्तेष्टांकडे गेल्यानेच अर्धे पोट भरते आणि त्यावरून हे असे साग्रसंगीत जेवण. मन भरून येते. दोन्ही घरे माझ्या माहेरची असल्याने जावईबापू एकदम खुश होते. पाय निघता निघत नव्हता, पण परत यायचे होते म्हणून निघालो. रात्री १२ वाजता ताज ला परत पोचलो. त्यादिवशी मात्र रात्री कोणीच जेवले नाही कारण एकतर खूप गर्मीत केलेला प्रवास आणि दुपारचे जेवण. :)
मँगो मस्तानी 


तिसऱ्या दिवशी थोडे बाहेर जायचा चान्स होता. सकाळी वॉटरसाईड कॅफे मध्ये बुफे ब्रेकफास्ट होता. मला असे बुफे ब्रेकफास्ट आवडतात. बरेच नवीन पदार्थ पाहायला मिळतात. उग्गानी म्हणजे मुरमुऱ्याचा उपमा, डाळीचे वडे हे दोन नवे आयटम्स होते. बाकी इडली, डोसा, वगैरे नेहेमीचे. पुरी भाजी लाईव्ह काउंटर वर होती आणि एक्दम घरच्यासारखी..मजा आगया.. तेलविरहित पुऱ्या म्हणजे एकदम झकास. फिल्टर कॉफी मात्र सुपर सुमार होती.

वॉटरसाईड कॅफे 

चेन्नई शिवाय कुठेही कॉफी प्यायचे धाडस करू नये असे मला सतत वाटत आले आहे. तयार होऊन कुठल्याशा मॉल मध्ये जायचे ठरले, माझी बहीण तिच्या लेकासोबत येणार होती. त्याला अव्हेंजर एन्ड गेम बघायचा होता. त्या थेटर चे नाव होते प्ले हाऊस. थेटर मध्ये खेळायला बरीच जागा होती.. हे थोडे नवीन होते आमच्याकरता. तिथून निघालो तर भुकेचीच वेळ झाली होती. मी नं जेवता क्रीम स्टोन चे आईस्क्रीम खाल्ले. ह्या नव्या नव्या फूड चेन्स मुळे आपल्याला सगळीकडे सारखे खायला तर मिळते पण त्या त्या ठिकाणची खाद्य संस्कृती जपल्या जात नाही असे मला वाटते.

बिर्ला मंदिर, बिर्ला मुसीएम लेकीला दाखवायचे होते. संध्याकाळची वेळ, गर्मी थोडी कमी होत आली होती. संग्रहालय खूप छान आहे, प्लॅनेटोरियम बघायचे होते पण वेळेअभावी जाता आलेच नाही. येता येता पर्ल मार्केट बघितले आणि खरेदीही केली. हैदराबाद मे जाके मोती नही लिये तो क्या किया ;).
इराणी चहा 

- सार्वी हॉटेल बंजारा हिल्स, मध्ये खाल्लेली बिर्याणी पण छान होती. तिथून घेतलेला इराणी चहा अजून मनात घर करून आहे.
- निघायच्या आधी कराची बेकरी मधून बरीच खरेदी केली. मी मूळ दुकानाची जागा कधीच बघितली नव्हती. खूप मोठे आणि प्रशस्त दुकान आहे ते. सर्व्हिस ठीकच. 
- ग्रँड स्वीट्स, अड्यार आनंद भवन, कृष्णा स्वीट्स अश्या दुकानांना सोकावल्यामुळे आम्हाला एकदम देशी घी स्वीट्स घायचेच होते हैदराबाद वरून..मग काय गाडी पुल्ला रेड्डी स्वीट्स कडे वळवली. पुथारेकुलु म्हणजे पेपर स्वीट तिथे एकदम फेमस आहे. तिथे गोंगुरा लोणचे आणि बरेच काही घेऊन निघालो. सर्व्हिस यथातथाच होती हे आवर्जून सांगावे वाटते. दूरवरून येणारे लोक सर्व्हिस साठीपण  येतात हे पुल्ला रेड्डी चे लोक विसरलेले दिसले. एक साधे हास्य पण नाही. :( 
- चारमिनार च्या आजूबाजूने एक चक्कर मारली, वेळेअभावी इथली खाद्यसंस्कृती नाही बघता आली. पुन्हा कधीतरी..
पुल्ला रेड्डी स्वीट्स 


ताज मध्ये त्या दिवशी केलेला डिनर मात्र खूप छान होता. बरीच ट्रिप संपत आली होती, म्हणून थोडे रिलॅक्स होतो.. आणि त्यांची सर्व्हिस खूपच छान होती. रूम सर्व्हिस साठी दिलेला ऑर्डर पुरेल कि नाही म्हणून शेफ नी दोन सेट पाव पाठवले, बटर रोस्टेड.. पुन्हा विचारपूस पण केली की तुम्हाला जेवण पुरले की नाही. निघतांना आम्ही दोन अप्रिसिएशन नोट्स लिहून ठेवल्या, म्हणून एक चॉकलेट्स चा बॉक्स गिफ्ट मिळाला. माझी लेक जाम खुश झाली. तिचा पाय निघता निघत नव्हता. ट्रेन मध्ये जेवायला पोळ्या आणि डाळ तडका ऑर्डर केला होता निघताना. व्यवथितपणे पॅक करून त्यात सॅलड ठेवून ताज नी आमची पाठवणी केली.. जातांना सगळे फ्रंट डेस्क चे लोक लॉबीत सोडायला हजर :) आपले लोक आपले हॉटेल असे वाटून गेले. 
बाहेरगावी एकदम घरच्यासारखा अनुभव ताज मध्ये आला. अजून माणसाला हवे काय असते ?



बाल्कनितुन दिसणारे हैदराबाद शहर 

























Wednesday, January 30, 2019

दाक्षिणात्य खाद्य संस्कृती - पोंगल



जरा उशिराच का होईना, मकरसंक्रांतीच्या खूप खूप शुभेच्छा. अख्खा महाराष्ट्र जिथे मकर संक्रमण आणि उत्तरायण अनुभवत असतो तिथे थोड्या दूरवर ;) म्हणजे आपल्या तामिळनाडूमध्ये कापण्या सुरु झाल्या असतात आणि पोंगल चा सण अगदी दिवाळीसारखा थाटामाटात साजरा केला जातो. उसाचे ढीग, ओल्या हळदीचे धांडे आणि शेतातून नुकताच आलेला भात यासगळ्यांनी मन आणि घर अगदी भरून जातं. पोंगल म्हणजे तामिळ लोकांची दिवाळी असे म्हणायला  हरकत नाही. दिवाळी हे लोक अगदी एकंच दिवस साजरा करतात. पण पोंगल मात्र ४ दिवसांचा असतो. भोगी , थई पोंगल, माटू पोंगल, काणूम पोंगल असे चार दिवस सगळीकडे सुट्टी असते, सगळे आपापल्या गावी जातात म्हणजे चेन्नई हुन. तर असा हा पोंगल. पोंगल हे खरेतर एका पदार्थाचे नाव आहे. पोंग म्हणजे उतू जाणे. उतू जाणे म्हणजे समृद्धीचे लक्षण मानले जाते आणि पोंगल करतांना वरचे फेसाळलेले पाणी उतू जाऊ देतात पोंगल च्या दिवशी आणि पोंगालो पोंगल असे म्हणतात. मार्गळी महिना संपून थई महिना सुरु झाला म्हणूनही पोंगल ला थई पोंगल असे म्हणतात. भोगी च्या दिवशी सकाळी भयंकर धूर होता आकाशात,  जुन्या वस्तू जाळून घर स्वच्छ केल्या जाते ह्या दिवशी  अगदी पहाटे ४ वाजता लहान मुले ढोल बडवत सगळ्यांना उठवत  रस्त्यावरून आपला ताफा घेऊन जातात. पोंगल च्या दिवशी लागणारे  सगळे सामान  भोगीच्या दिवशी बाजारात दिसू लागते.
आदल्या दिवशीच्या तयारी बद्दल तामिळ लोकांचे मला अतिशय कौतुक आहे. पोंगल च्या दिवशी मोठाल्या रांगोळ्या प्रत्येक दारासमोर काढल्या जातात ते ही आदल्या रात्रीच जेणेकरून सकाळी फ्रेश रांगोळी तयार. दुसऱ्या दिवशी त्यात पुन्हा वेळ घालवण्याची गरज नाही. अजून एक म्हणजे घरात देवासमोर काढल्या जाणारी रांगोळी तांदुळाच्या पिठाची असते, रात्रीच काढून ठेवली की ती सकाळपर्यंत फरशीवर वाळून तयार असते म्हणजे पुन्हा वेळ वाचला.  तामिळ लोकांचे  पहाटेच्या प्रहरावर अतिशय प्रेम आहे. सकाळी लवकर उठणे आणि कामे भराभर आटपणे यात त्यांचा हातखंडा आहे. पोंगल च्या दिवशी सकाळी ७ पर्यंत पूजा आटोपून ही मंडळी निवांत जेऊन सगळ्यांकडे आशिर्वादाला जाऊन पण १ वाजता वामकुक्षी ला घरी येऊ शकते. ज्यांना ऑफिस आहे ते पूजा, जेवण आटोपून अगदी ट्रेन पकडून सुध्दा ऑफिस ला जाऊ शकतात. वक्तशीरपणा आणि वेळेचा सदुपयोग ह्या दोन गोष्टी तामिळ लोकांकडून अगदी शिकण्यासारख्या आहेत.
पोंगल म्हणजे मुगाच्या डाळीची खिचडी हळद नं घालता. आता ती शिजवण्यासाठी वेगळ्या पद्धती आहेत. कालच्या पोंगल मध्ये मला उकळी आणायचीच होती म्हणून माझ्याकडे असलेल्या एका पितळेच्या कळशी ला ओली हळद बांधली, त्याला चंदनाचे बोट लावले, ओट्यावर रांगोळी काढली, हळद कुंकू वाहिले,मागे ऊस लावला, पूजा केली,आणि मग मध्ये पाणी घातले, भाजलेली मुगाची डाळ आणि तांदूळ वरून घातले. थोडी उकळी फुटली की खूप मोठ्या मनाने भरपूर गुळ घातला, ४ चमचे साजूक तूप घातले आणि शिजू दिले. शिजत असताना फेस येतो त्याला पाहून पोंगालो पोंगल असे म्हणतात. तशी समृद्धी नेहेमी असावी सगळ्यांकडे अशी प्रार्थना करतात.
वेन पोंगल म्हणजे खारा पोंगल, मुगाची हळद नं घालता  खिचडी करायची त्यात शिजतांना मीठ  टाकायचे, आणि शिजल्यावर, वरून  तुपाची, कढीपत्ता, हिंग, मिरे, किसलेले आले  घालून फोडणी घालायची, वरून छान तळलेले काजू पण घालता येतात. वेन पोंगल  सोबत सांबर आणि मेदुवडा हे कॉम्बिनेशन आहे.
पूजा करताना वेतलई ( विड्याची पाने ), पाककु (सुपारी), पु ( फुले), पळम ( केळी ) आणि नारळ यांचे फार महत्व आहे. दरवर्षी प्रमाणे याही वर्षी सगळे देवासमोर ठेऊन सगळ्यांकडे अशीच समृद्धी चिरंतन राहू दे अशी प्रार्थना केली आणि सगळ्यांनी शक्करई पोंगल चा फडशा पाडला.




पोंगल साठी कळशी तयार 

 पूजेची तयारी 
मेदुवडा 

ओली हळद 

वडे पोंगल नैवेद्य 

मागच्या  वर्षीची कोलम (रांगोळी)








Thursday, December 20, 2018

दाक्षिणात्य खाद्य संस्कृती - रसम

चेन्नई मध्ये यावर्षी जास्त पाऊस झाला नाही. त्यावर्षी खूप थंडी असते त्यावर्षी पाऊस नसतोच असे आहे. एवढी थंडी मला तरी १० वर्षात पहिल्यांदाच जाणवली. थंडी आणि आर्द्रता सोबत असल्याने डोके सुन्न झाल्यासारखे वाटते आणि त्यावर एकाच उपाय घरोघरी वापरल्या जातो तो म्हणजे "रसम". मिरे, धने, जिरे , हिंग, लसूण टाकून केलेले आंबटगोड पण झणझणीत रसम म्हणजे या थंडीच्या दिवसात हवे हवेसे वाटते. त्याबरोबर मस्तपैकी गुरगुट्या भात आणि पापड म्हणजे अगदी स्वर्गसुख. रसम हे अनेक प्रकारे केल्या जाते. प्रत्येक घरची जवळपास पद्धत वेगळी असते. मी माझ्या यजमानांकडून  रसम शिकलेय. अप्रतिम रसम करतात ते आणि त्यांनी मला लगेच शिकवलेही. एकदम पाण्यासारखा  पातळ पण अतिशय गुणी असा हा पदार्थ माझ्या सगळ्यात आवडता आहे. आमच्या घरी कोणालाही सर्दी, ताप, खोकला झाला की रसम अगदी लगेच मदतीला धावून येते. औषधी गुणधर्म आणि अफलातून चव यांचा उत्तम मेळ म्हणजे रसम. सार म्हणजे रसम नव्हे. कर्नाटकात केले जाणारे सारू आणि आंध्रात केले जाणारे पूलसु हे सगळे सारखेच जरी वाटत असले तरी त्यात जमीन अस्मानाचा फरक आहे. आजी मसालेभाताबरोबर जे सार करायची ते आणि रसम यांचा दूरदूरवर काहीही संबंध नाही. हे काय पाण्यालाच तर फोडणी द्यायची असते, पाणीच तर आहे ते म्हणणाऱ्या असंख्य लोकांना "एकदा तामिळ पध्धतीचे रसम करून दाखवा बघू असे म्हणावेसे वाटते." कारण एवढ्या वर्षानंतर आताशा मला छान रसम जमायला लागले आहे असे सगळे म्हणतात स्पेशली माझे सासरे.
टमाटर रसम, वेप्पम पू रसम ( कडुलिंबाच्या फुलाचे रसम), अननस रसम, पुंडू ( लसूण ) रसम, इंजि (आले) रसम,
कांदाथीपली ( लेंडी पिपरी) रसम , जिरे रसम, मांगा ( आंबा ) रसम, इलूमिची ( निंबू) रसम , शेवग्याच्या शेंगांचे रसम अश्या अनेक प्रकारे रसम केल्या जाते आणि प्रत्येकाचा वेगळा गुणधर्म आहे.
आपण हॉटेलमध्ये जेवायला गेलो कि Milagatawny असे सूप असते ते म्हणजे मिलागू तन्नी ( पेपर रसम) असते हे विशेष सांगावे वाटते.
आज थंडी आहे आणि सगळ्यांचे घसे खराब मग मस्तपैकी पुंडू ( लसूण) रसम केले.

 थोडीशी उडिद डाळ, मिरे, लाल मिरच्या, हिंग, लसूण, धने, जिरे  मस्तपैकी भाजून घेणे. त्याचा खमंग वास सुटतो. खूप करपट नाही, अगदी सौम्य भाजायचे. गैस बंद करून, एका मिक्सर च्या भांड्यात काढायचे थंड झाले कि त्याचे पावडर करून घेऊन काढून ठेवायचे. २ टमाटर मिक्सर मधून काढून घ्यायचे, थोडे पाणी टाकायचे मिक्सर मध्ये वाटताना. इकडे गरम पाण्यात चिंच भिजू टाकायची, भरपूर पाण्यात निंबाएवढा गोळा. खूप कोळ घट्ट होऊ देऊ नये, साधारण आंबट असावा. एका पातेल्यात हे चिंचेचे पाणी, टमाटर चे पाणी उकळायला घ्यावे, त्यात वरून हिंग, हळद टाकावी, हळद अँटिसेप्टिक असते म्हणून मी हटकून टाकते नाहीतर रंग पण येत नाही रसम ला. त्यात लसूण पाकळ्या ठेचून टाकाव्या, गोडलिंब ( कढीपत्ता) टाकावा, कोथिंबीर चिरून टाकावी, आणि मस्तपैकी एक उकळी येऊ द्यावी. एक उकळी आली की घरच्यांना एव्हाना कळून चुकते कि "रसम हो रहा है"
मग आपला मिक्सर मधला वाटलेला मसाला टाकावा. मीठ टाकावे आणि अजून थोडे स्पाईसी हवे असेल तर मिरीपूड टाकावी. बस्स एक दोन  उकळ्या आल्या की गैस बंद करावा. वरून फोडणी मी शक्यतो देत नाही पण तरीही द्यायची असेल तर थोड्या तेलात, लाल मिरच्या, गोडलिंब, हिंग आणि मोहरी ची फोडणी करावी. रसम वरून घालावी. हे साधे रसम झाले पुंडू रसम.

परपु रसम 
चिंच वरणाच्या पाण्यात भिजू घालायची आणि पुढील कृती वरच्याप्रमाणे

मिलागू रसम 
वरची कृती तीच पण त्यात मिरे जास्त प्रमाणात टाकायचे.

इलूमिची रसम 
यामध्ये चिंचेचा कोळ न वापरता पाण्यात निंबू पिळून ते पाणी वापरतात. बाकी कृती तीच. निंबाचा फ्लेवर मस्त लागतो बाकी मसाल्यासोबत

वेपम पु ( कडुनिंबाच्या फुलाचे रसम)
कडुनिंबाची फुले तुपात जराशी भाजून घ्यायची. वरील कृती करून एक उकळी आली की हि फुले रसम मध्ये टाकायची. मसाला वाटून टाकायचा आणि २ उकळ्या फुटू द्यायच्या. असे हे कडुनिंबाच्या फुलाचे रसम. उन्हाळ्यात केला जाणारा हा प्रकार पोटासाठी थंड असतो. तसेही रसम पाचनकारक

कांदाथीपली ( लेंडी पिपरी) रसम
कांदाथीपली म्हणजे लेंडी पिपरी, घरच्या घरी आपल्याजवळ इतके गुणकारी पदार्थ असतात की आपल्याला बाहेरच्या औषधींची गरजच नसते खरेतर. सर्दी, खोकला यावर रामबाण उपाय म्हणजे कांदाथीपली रसम. उडिद डाळ, मिरे, लाल मिरच्या, हिंग, लसूण, धने, जिरे आणि अगदी २ कांदाथीपली भाजून घेणे आणि वरची कृती करणे. गरम गरम कांदाथीपली रसम नी एकदम सर्दी पडसे कमी होते.

अननस रसम 
सगळी कृती करून झाल्यावर फ्लेवर साठी अननसाच्या फोडी टाकायच्या. थोडा फॅन्सी पण मस्त प्रकार.

नेल्लिका रसम ( आवळ्याचे रसम) 
रसम मसाला करत असतांना त्यात आवळ्याची( आवळे धुवून त्यांच्या बिया काढून टाकायच्या आणि उभे काप करायचे, मिक्सर मधून पेस्ट करून घ्यायची) पेस्ट टाकावी आणि वरील कृती करावी . ज्यांना आवळे आवडत नाही त्यांच्यासाठी नेल्लिका रसम मस्त आहे.

आंबा ( मांगा ) रसम 
कैरी धुवून घेऊन, त्याच्या फोडी वरण करतांना प्रेशर कुक, करायच्या. चिंच नं वापरता, हे पातळ वरणाचे पाणी वापरायचे रसम करतांना. उन्हाळ्यात करायचे रसम आहे हे. पेवंदि आंबा पण चालतो याकरता.

तर असे हे औषधीसारखे गुणकारी रसम. माझा आणि माझ्याकडच्या सगळ्यांचा अतिशय आवडता पदार्थ. मला सूप करण्यापेक्षा रसम सोपी आणि जास्त जवळचे वाटते. भारतीय खाद्यसंस्कृती अतिशय समृद्ध आहे. इतके वेगळे पदार्थ वापरून एकाच पदार्थ करता येतो हे किती वाखाणण्याजोगे आहे. प्रत्येक ऋतूनुसार रसम मध्ये वेगवेगळ्या वस्तू वापरता येतात.
उन्हं जास्त झाले की वेपम पु रसम, किंवा मांगा रसम, थंडी पडली की  पुंडू रसम, किंवा  कांदाथीपली रसम.
घसा बसला सर्दी झाली की मिलागू ( पेप्पर) रसम. This is my go-to option for a simple meal.


 सांबार वडा नं खाता इकडे रसम वडा खायची पद्धत आहे. मऊ  मेदुवडा मस्त सोक करत ठेवायचा रसम मध्ये आणि मग खायचा अशी सुंदर चव लागते कि काय सांगू .

माझ्या बहिणीकडे पार्टीसाठी हे स्टार्टर ठेवले होते आणि लोकांना खूप आवडला प्रकार.


एकदम व्हर्सेटाइल पदार्थ - रसम. आवडल्यास जरूर करून बघा.













Tuesday, December 11, 2018

डिशवॉशर बद्दल बोलू कौतुके


डिशवॉशर बद्दल बोलू कौतुके

मग आता डिशवॉशर घेतलाय का? काय फायदा सगळी भांडी धुवूनच तर लावावी लागतात वगैरे दूषणे देऊन माझ्या घरी एकदाचे डिशवॉशर चे आगमन झाले. बरेचसे कुतूहल आणि आपण घेतलाय खरा पण भारतीय भांड्यांकरता वापरता येईल का हे काही प्रश्न मला सतत भेडावत होते. चांगले ६-७ महिने अभ्यास करून मी ब्रँड ठरवला होता आणि अगदी वापरूनही पहिला डिशवॉशर मनातल्या मनात म्हणा ना ;).
काल पुलं च्या अपूर्वाई पुस्तकात इंग्लिश माणसाबद्दल बरेच वाचले. अतिशय सुंदर वर्णन आणि त्यात त्या काळातल्या लंडन च्या जीवनशैलीमध्ये त्यांनी अत्याधुनिक उपकरणांचा केलेला उल्लेख थोडा सुखावह होता. सुखावह असण्यास कारण हे  की  ५० वर्षानंतर का होईना माझ्यासारखी सर्वसामान्य भारतीय गृहिणी डिशवॉशर सारखे अत्याधुनिक उपकरण घेऊ शकते. आणि वापरही करते बऱ्यापैकी. मेट्रो किंवा ट्यूब  बद्दल हि बरेच काही लिहिले होते, इतक्यात चेन्नई मध्ये मेट्रो साठी खणलेल्या भुयाराजवळून बस गेल्याने एक भयंकर खड्डा पडला रस्त्याला, त्यामुळे भारताची प्रगती गृहिणींनी केलेल्या उपकरणांच्या वापरावर अवलंबून नाही हे मला खटकन लक्षात आले :)
डिशवॉशर आता वापरून २ ते २.५ वर्षे झालीत. एकूण अतिशय छान उपकरण आहे. बरेचशी भांडी मी त्यात सर्रास घासायला टाकत असते. आता आमचा छोटासा फूड डिलिव्हरी चा एक उद्योग पण सुरु झालाय, त्यात काम करतांना खूपभांडी घासायला होतात. मग डिशवॉशर माझा एक महत्वाचा टीम मेंबर आहे हे मात्र नक्की.
डिशवॉशर घेतांना थोडी काळजी घेतली कि पुढे काही त्रास होत नाही हा माझा अनुभव


- ब्रँड

  • भारतात बरेच ब्रॅण्ड्स आहेत डिशवॉशर चे म्हणजे एलजी, बॉश, सिमेन्स, आय एफ बी, पण मला सर्विसच्या दृष्टीने बघितले तर बॉश एकदम उत्तम आहे. एका फोनवर तमाम टेक्निशियन मंडळी हजर असते प्रॉब्लेम सॉल्व करायला. अजून प्रॉब्लेम काही आला नाही पण मी २ दा छान सर्व्हिस करून घेतली आहे. एकदा ते येऊन सगळं समजावून सांगतात की आपण उपकरण वापरायला मोकळे. बॉश ब्रँड अगदी उत्तम.

- कुठली भांडी वापरावीत

  •  स्टील ची, काचेची, मातीची भांडी, क्रॉकरी, फूड ग्रेड प्लास्टिक वगैरे अगदी बिन्दास्त धुवून निघते. प्लास्टिक चा वापर मी टाळतेच शक्यतो पण तरीही.
  •  स्टील चे मोठाले ( ५ किलो) पर्यंत चे डबे सुध्दा मी घासायला टाकते वेळ पडेल तशी. दुधाची , चहाची वगैरे सगळ्या प्रकारे अगदी खराब झालेली भांडी सुध्दा मी धुवायला टाकते. असंख्य कप, बश्या, वाट्या, चमचे, प्लेट्स , तेल तुपाची भांडी, मुलीचा डबा, बाबाचे डबे सगळं सगळं.

- हाताने घासायची भांडी / साबण सोडा

  •  एवढे घासूनही प्रसंगी असतातच भांडी घासायची हे मनात पक्कं करून घेणे महत्वाचे आहे. 
  •  कढया पण घालता येतात पण त्या अलुमिनियम च्या असल्याने लख्ख निघत नाहीत. गाळण्या पण हातानेच धुतलेल्या बऱ्या प्लास्टिक च्या असतील तर. 
  • पण बाकीच्या भांड्यांना बाईची गरज नाही हे माझ्यासाठी अतिशय महत्वाचे आहे. 
  • फिनिश म्हणून ब्रँड येतो त्याच्या टैबलेट्स, सॉल्ट आणि रिन्स एड अश्या तीन गोष्टी लागतात. त्या आपल्या नेहेमीच्या विम आणि बाई च्या खर्चाच्या निम्मा खर्चात मिळतात. चालतात ही भरपूर. पाणी कमी लागते. आणि स्वच्छ भांडी, स्टरलाईज झालेली... अजून काय हवे.

देवाचे पात्र, समया, निरंजन वगैरे हातांनीच घासून टाकते तरीही..अजून काही डिशवॉशर नाही वापरत त्याकरता.
'पण ओव्हरऑल १००% मार्क या उपकरणाला.. बाय बाय खरकटी भांडी आणि हॅलो डिशवॉशर.


















Tuesday, July 11, 2017

अविस्मरणीय - द ग्रेट गॅटस्बी




मागच्या आठवड्यात द ग्रेट गॅटस्बी नॉवेल वाचायला घेतलं. खूप उत्सुकता होती मला. पुस्तकाची सुरुवात खूप साधी पण आत ओढून घेणारी वाटली. पुस्तक सुरु करण्या आधीची प्रस्तावना तर भन्नाट. स्कॉट फित्झगेराल्ड हा लेखक आहे द ग्रेट गॅटस्बी या पुस्तकाचा. १०० वर्षांपूर्वी लिहिलेलं पुस्तक, एक खिळवून ठेवणारं कथानक. जे गॅटस्बी, या अतिशय गूढ अभिव्यक्ती असलेल्या माणसाभोवती रेखाटलेलं. निक कारावे, हा या पुस्तकाचा नरेटर, वॉल स्ट्रीट च्या एका कंपनीत काम करत असतो. तो इस्ट एग या शहरात राहायला आल्यावर त्याच्याबाजूलाच असणाऱ्या मोठ्या, अवाढव्य बंगल्याशी त्याची ओळख होते. आणि हळूहळू त्या बंगल्या च्या मालकाशी म्हणजे  जे गॅटस्बी, या व्यक्तीशी झालेली अगदी साधी ओळख त्याचं आयुष्य कसं बदलून टाकते याचे निक नीच घेतलेला मागोवा म्हणजे हे पुस्तक.
स्कॉट फित्झगेराल्ड यांची भाषा ओघवती आहे. १०० वर्षानंतरही त्यांनी वर्णन केलेल्या अमेरिकेशी आपण समरस होऊ शकतो, इतके की आपणच इस्ट एग मध्ये आहोत असे वाटते. जे गॅटस्बी, आणि त्याची व्यक्तीरेखा स्कॉट नी अतिशय छान उभी केली आहे. त्याची राहणी, त्याचा भूतकाळ, त्याची डेझी (म्हणजे निक करावे ची चुलत बहीण) हे सगळे पुस्तक वाचून ३ दिवस झाले तरीही डोळ्यासमोर तसे च्या तसे उभे राहतात.
जे गॅटस्बी उमदा ऑक्सफर्ड मध्ये शिकलेला माणूस, सध्या एक खूप मोठा व्यापारी, सगळे शनिवार रविवार खूप मोठया पार्टीस देणारा पण स्वतः अतिशय कोरडा राहणार.. निक एक असा एकमेव व्यक्ती असतो ज्याला गॅटस्बी ने पार्टी चं खास निमंत्रण दिलं असतं. भव्य पार्टी मध्ये निक आणि जॉर्डन पोचतात आणि त्यांना कळतं कि जे ह्या सगळ्या पार्टीस डेसी, निक ची चुलत बहीण यावी म्हणून देत असतो. जे आणि डेसी याचं प्रेम.. जे वेळेवर पोहचू नं शकल्याने डेसी नी स्वतः च टॉम बुखानान शी केलेलं लग्नं आणि नंतर ५ वर्षांनी जे गॅटस्बी नी त्याच शहरात, एक भव्य दिव्य बंगल्यात राहणं..डेसी ची रोज वाट बघणं, तिच्या डॉक वर असलेल्या निळ्या दिव्याला सतत पाहत राहणं सगळं अगदी एपिक.
जे ची निक ला किंवा कोणालाही बोलावंतांना "ओल्ड स्पोर्ट" म्हणण्याची लकब तर अतिशय दिलखेचक आहे.
गॅटस्बी ची पार्श्वभूमी खूप दरिद्री आणि वाईट्ट दाखवली आहे, पण जे ला नेहेमीच एक मोठा माणूस व्हायचं असतं, त्याला नियती साथ देतेही. पण डेसी काही त्याला मिळत नाही, डेसी मिळावी म्हणून केलेला खटाटोप पुस्तकात मांडला आहे.
आजकालच्या पुस्तकांसारखा कोठेही चिप वल्गर असा भाग अख्ख्या पुस्तकात नाही. सगळं अगदी तरलतेने मांडण्यात स्कॉट फित्झगेराल्ड नी अगदी बाजी मारली. १५० पानांच्या पुस्तकात एखाद्या व्यक्ती बद्दल वाचकाला इतकं काही सांगून जाणे म्हणजे एकदम किमया आहे. जादू केल्यासारखे आपण पानावरुन पान वाचत जातो आणि पुस्तकाचा शेवट कसा होतो हे कळतही नाही.

चित्रपट पाहण्यासारखा आहे, पण पहिले पुस्तक वाचन केले तर बरे. मला लिओनार्डो गॅटस्बी च्या भूमिकेत प्रचंड आवडला. तसा तो जॉर्डन बेलफोर्ड च्या भूमिकेतही आवडलाच आणि टायटॅनिक च्या जॅक मधेही. ही भूमिका अगदी लक्षात राहण्यासारखी. बाकी सगळी कास्ट त्या त्या ठिकाणी छानच आहे. इतक्या सुंदर पुस्तकाला एकदम न्याय दिल्यासारखा आहे हा चित्रपट.
काही काही वाक्य मी कदाचित आयुष्यात विसरणार नाही.

“So we beat on, boats against the current, borne back ceaselessly into the past.” ...


“Let us learn to show our friendship for a man when he is alive and not after he is dead.” 

This was so profound. 


“There are only the pursued, the pursuing, the busy and the tired.” 


“Reserving judgements is a matter of infinite hope.” 


“Life starts all over again when it gets crisp in the fall.” 

“I am one of the few honest people that I have ever known.” 

“Life is much more successfully looked at from a single window.”


बस बाकी वाचनीय आहेत. 

चेन्नईची खाद्ययात्रा - १

शुक्रवार संध्याकाळची वेळ, संपूर्ण आठवडा धावपळीत गेलेला, एका मीटिंग वरुन येतांना आता घरी जाऊन चहा करण्यापेक्षा संगीता मधे छानपैकी कॉफी घेऊ ...