मोठा पाऊस!!!

पाऊस झाला काल चेन्नईत..ऒफ़िस मधुन निघाले आणि मस्त शिरवा आला... पण काय माहीत जरा उदासच वाटत होती स्वारी...पावसाचे थेंब पडत होते गाडीच्या काचेवर पण ते खुप उदास वाटत होते...एरवी हसता खेळता येणारा पाऊस असा उदास पाहुन माझ्या लहानपणीच्या निखळ निरागस पावसाची आठवण आली...अगदी मनापासुन..
आज पाऊस पडत होता पण वेळेचं, वाहतुकीचं, लोकांचं भान असलेली मी अगदी रुक्षपणे त्याच्याकडॆ बघत होते... कदाचित हेच कारण असावं त्याच्या उदास असण्याचं..
लहानपणी अगदी आमच्यातलाच एक वाटणारा पाऊसही आता मोठा झाल्यासारखा वाटला...माझ्यासारखाच..!!
त्यालाही आज भान असल्या सारंखं वाटत होतं लोकांचं, वेळेचं..म्हणून लगेचंच थांबला...लोकांची गैरसोय होतेय हे बहुदा लक्षात आले असावे त्याच्या;)
लहानपणी किती मज्जा असायची नाही पावसाची...कागदाच्या होड्या आणि चिखलात खेळ....घरी आईने केलेले कांदे भजे...आणि टि.व्ही वरील..एखादा आवडता कार्यक्रम...
आता मात्र ए.सी ऒफ़ीस च्या चार भिंती बाहेरचे पावसाचे अस्तित्व...ऒफ़िसातुन सुटल्यावरच जाणवते...याचं एकमेव कारण म्हणजे काचबंद खिडक्या ...
पावसाचं आणि खिडकीचं ही काही नातं असावं कारण जेव्हा जेव्हा हा पाउस बरसतो तेव्हा तेव्हा खिडकी अजुनच आकर्षक वाटायला लागते..आणि खिडकीतुन बघताना...बरसणारा पाउस अजुनच मोहक वाटायला लागतो...
तसंच काहीतरी नातं पाणीपुरी, भजे, तपरीवरचा गरम चहा या मंडळींचं पावसाशी असावं...पाऊस सुरु असतांना यातील एखाद्या तरी गोष्टीचा आस्वाद घ्यावाच नाहीतर अगदी सुने सुने वाटायला लागते...
लहानपणीचा पावसाची भिजलेल्या मातीशी, कागदाच्या होडयांशी..चिखलाशी..आईच्या रागवण्याशी,फ़ारच गटटी होती..
आजकालचा मोठा पाऊस म्हणजे उनाड झालाय...
मातीचे रस्ते...अंगणे..हे सगळे नाहीशेच होत असल्याने मातीच्या सुवासाशी त्याचं काहीच नातं राहीलं नाहीए...
लहान मुलेही आताशा कागदाच्या होड्या वगैरे बनवत नाहीत..त्यामुळे..कागदाच्या होडीची खुप आठ्वण जरी येत असल तरी होडी मात्र त्याच्या भेटीला सहसा येत नाही....
चहाच्या टपरीशी, पाणीपुरीशी आणि भज्यांशी मात्र त्याची मैत्री टिकुन आहे....कधी कधी तो ही आठ्वत असेल...माझ्या सारखेच त्याचे बालपण....!!!!